Aida Marohom-Manda
Nang Magkakuwentuhan
Sa ilalim ng mapusyaw na ilaw sa Calocan East
Sinabayan namin ng kwentuhan ang gabing tahimik
May kani-kaniyang pwesto sa kusinang pang-outdoor
Seryosong nakikinig sa tsikahang hindi maputol-putol.
Sa isang natatanging panahon ng Hunyo uno
May mga karanasang nanumbalik, ikinuwento
Nakatatawa, nakagagalit, nakalalamang ang mapuso
Isang pagkakataong sa isip at puso’y tumatak, tumimo
Nabulabog ang buwan, sa kwentong may halakhakan
Kaya’t itinago nito ang ningning sa kalawakan
Nagkanlong siya sa ulap, sa kwentong may kalungkutan
Ngunit hagalpaka’y una sa samu’t saring kabaliwan.
Nang dumako itong kuwento sa usaping mag-asawa
Di maiwasang maiinis sa kapilas na kumaliwa
Maging ang bubuyog sa kuwentuha’y nakipiyesta
Paikot-ikot, bumubulong sa mga ilawang kakaiba.
Di pa man naghatinggabi, si Romer ay sumuko na
Nagpayakap na rin kaming dalawa sa kumot ni Edna
Pumuwesto naman sa kama sina Salma at Johaira
Sa higaa’y nagpatuloy ang kwentuhang inumaga na.
Maglaho man ang gabi, mga bituin ma’y mapawi
Ang mga kwentong mapuso, maaalala’t mananatili
Sa aming isip at puso maging sa buwang piping saksi
Mga aral na naikintal nawa’y maging gabay lagi’t lagi
Ang Puno sa Calocan East
Mabuway na ang dati’y matikas na puno
kayumangging sanga’y may
mumunting luntiang nakakunyapit
sa ilalim nito’y balag ng halamang ligaw, nakakapit.
Ang mga sangang idinuduyan ng hangin
ay may kilyawang pares na magkaulayaw
ang dulo ng mga sanga ay isinasayaw at
nagtatampisaw sa init ng araw.
Mandi’y mabuway na’y malayang tumatanggap
ng ilang panauhing kailangan ng kanyang lingap
kahit panandalian lang, mga sanga’y pahingahan
nilang mga naliligaw at kailangan ng tahanan.
Iyan siya, isang puno
pansinin-dili ay matatag pa ring nakatayo
sa gitna man ng ulan, unos, at bagyo
naging mabuway man ang mga sanga nito
nangalagas na rin pati mga dahong kulay ginto
siya’y patuloy na sandalan at pahingahan
nilang kailangan ng lingap at masisilungan
lilingap at pinupunan ang kakulangan ng karamihan.
Iyan siya, isang punong
mabuway ma’t matanda na
ang pagsisilbi sa iba ay walang kapara.