Ahmadserany Kiram

Sa umaga,
ang pipiliing ulam ay gulay
hindi dahil iyon ang paborito,
kundi dahil kaya itong hatiin
hanggang hapunan.
Bawat subo ay pagtitipid,
bawat lunok ay pangarap na pilit binubuhay.

Sa loob ng silid-aralan,
nakangiti siyang nakikisabay sa tawanan,
ngunit hindi makapagpalibre
kahit minsan sa mga kaibigan.
Sa bulsa niya’y baryang kumakalansing,
kulang para sa luho,
sapat lamang para hindi tuluyang mawalan.

Kapag sumisikip ang tiyan sa gutom,
candy lamang ang kanyang kakampi.
Isang pirasong tamis
upang dayain ang kumukorap na sikmura,
habang pilit inuunawa ang leksyon
kahit ang isip ay hinihila ng pangangailangan.

Sa dormitoryo,
madalas may kumakatok sa kaniyang pintuan,
bitbit ang mumunting hiling na magpa-load.
Sa bawat numerong kaniyang sine-send-an,
unti-unti ring nadaragdagan ang kanyang allowance,
at nagkakaroon ng pangbayad sa xerox
ng mga handout na kailangan sa kinabukasan.

Maraming gabing pagod ang katawan,
ngunit hindi natutulog ang kanyang pangarap.
Sapagkat alam niyang ang hirap
ay hindi tanikala kundi hagdan
bawat baitang ay sugat,
bawat hakbang ay laban
patungo sa buhay na matagal niyang inaasam.

At dumating ang araw ng tagumpay.
Ang binatang dating kinakapos
ay ngayo’y matatag nang nakatayo.
Hindi man marangya ang kanyang naging daan,
ito nama’y hinubog ng sipag, tiyaga, at dangal.
Sapagkat ang tunay na tagumpay
ay isinilang mula sa mga panahong
halos mawalan na siya ng pag-asa,
ngunit pinili pa ring magpatuloy.